7-9 ay anneci donem

Şirin artık 8 buçuk ay civarında bir bebek. O da her bebek gibi döneminin psikolojik ve fizyolojik gelişmeleriyle uğraşıyor 🙂 Bu aralar, kolları hep bana doğru uzanıyor.

“Annesiii, seni istiyor”

Hop, Şirin kucağıma gelmiş. Nooldu ya, yerde oturup oynuyordu bu bebek. Neyse, çaktırmadan geri koyayım. Diğer odada biraz işim var.

“Annesiii yanımızda dur, seni istiyor”

İlk başlarda kırmamaya çalıştık. Aynı odada yaşıyoruz. Tuvalete giderken kapıyı açık bırakıp sesleniyorum filan. Ama işin içinden çıkılır gibi değil. Birleşik, yapışık, tek parça yaşamamız gerekecekti ki bu durumun yanlışlığını anlamak zor olmadı.

İşin özü şuymuş:

6. aydan sonra yaşamaya başladığı ayrılık anksiyetesiyle birlikte bebek, annesiz kendini güvensiz hissediyor ve onsuz birşey yapamayacağını düşünüyor. Bizde bu ıh ıhh sesleriyle birlikte, beni kucağına al sendromu 7buçuk ayda zirve yaptı. Burada bizim yapmamız gereken, onun bu doğal duyguyu yaşamasına müsaade etmek. O her kucak istediğinde kucağıma alırsam kızıma “Evet bulunduğun yerde korkman ve endişe duyman gereken birşey var, en iyisi sen benim kucağımda dur” mesajını açık ve net bir şekilde vermiş oluyorum. Ayrıca inceden inceye de “Bensiz bir hiçsin”i işlemeye başlamış da sayılıyorum. Ancak bunu yapmayacağız diye de “Otur oturduğun yerde” gibi bir tavır da takınmamak gerekiyor. Yani onun ara sıra yerde ara sıra da kucağımızda durması normal. Kucağımızda durmaması bir ceza olmamalı yani. Bir de gözetimsiz bırakmamak koşuluyla diğer odadaki işlerimizi de halletmeliyiz. (Diğer oda diyorum burda da, evin dışında da işin varsa git hallet yani, kendine zaman ayır, bebeğe bakan birisi olduktan sonra 🙂 ) Ki bebek, ben gittikten sonra geldiğimi görsün ve desin ki “aaa bu geri gelebiliyo lan”. (Lan derse uyarın, anneye babaya lan denmez). 😀 Neyse, kısacası, tam da söz verdiğimiz gibi geliyoruz dedik ve geldik. Bunu yaparken de kaygı uyandırıcı bir ses tonu takınmamamız gerekiyormuş tabi ki. İçerden çılgın bir şekilde “Geldiiiim, geliyorum, bişe yok bak annecim geldiiiim” filan gibi histerik tekrarlardan da kaçınırsak bebeğimizin de kafası karışmamış olur. “Bi saniye ya, endişeleneyim mi endişelenmeyeyim mi? Bana düzgün mesaj ver” demesin çocuk 🙂

Sağlıklı bebekler, sağlıklı günler dilerim..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *