Doğumdan önce başladım meme ucu için krem kullanmaya, lansinoh kullandım. Purelan100 diye bir krem ismi daha duydum ama lansinoh ile etken maddeleri aynıydı (lanolin) ve lansinoh daha ucuz olduğu için lansinohu tercih ettim haliyle.
 
36. haftada kullanmaya başlayınca zannediyorum ki tedbirimi aldım ve hiç sorun yaşamayacağım. Maalesef ki öyle olmadı. Doğum öncesinde Tobb Etü Hastanesinin eğitimlerine, seminerlerine katıldık, eğitim notlarını hatim ettik eşimle, birçok kitap okuduk vesaire ama işte bebeğimiz doğduğunda memeye tutturamadık bir türlü, çünkü meme ucum bebeğimin emebileceği kadar büyük değilmiş. Bunu hiç hesaba katmamıştık 🙂 Ayrıca bir de bebeğimin emme refleksi yok gibiydi, hemşireler eldiven giyip damağına filan parmaklarını değdiriyorlardı ama bebeğim emmiyordu. Sanıyorum doğumdan birkaç sonra bebeğim kustu ve sonra emme hareketi yapmaya başladı. Hemşireler de bana silikon bir aparat getirdiler meme ucu için. Meme ucuna takılıyor bu dediğim şey ve bebek onun üzerinden emiyor memeyi.

Meme ucu küçük olan anneler için alışana kadar kullanılabilecek silikon bir aparat
 
Doğumdan sonraki gün bir mucize hemşiresi var Tobb’un (Hülya hemşire), o geldi, aparatı hop çıkardı, bebeğin ağzını memeye hop tutturdu 🙂 Çok şaşırdık ve o aparatı bir daha kullanmadık.
 
Bebeğin ağzını en çok ağzını açtığı zaman memeyi bir anda bebeğin ağzına dayamak gerekiyor ki bebek sadece meme ucunu değil siyah bölgenin büyük kısmını ağzına sokabilsin. Böylelikle gerçekten emerek beslenebilsin. Bizim bebeğimiz bunu bazen başardı, bazen başaramadı ama meme uçlarım yara olmayı kısa sürede başardı 🙁 Sarılık olmasın diye bebeğimi sürekli emziriyordum ve asla dinlenemiyordum, sonunda emzirmek benim için işkence gibi birşey olmuştu. Emmeye başlayınca koltukları tırmalıyordum nerdeyse. Fanila, tişört, sütyen.. bunların mememe asla bana değmemesi gerekiyordu, o kadar canım yanıyordu ki bir de emzirerek direk yarayı iyileşemez hale getiriyorduk. “Emzirmek çok güzel birşey, bebeğinle özel anın, bir bağ.. vs” dediklerini ne zaman yaşayacağım diye düşünüyordum, hatta ben yaşayamayacağım galiba diye düşünmeye başlamıştım. Bir arkadaşımın tavsiyesiyle başka bir aparat aldık: göğüs kalkanı. Ben aventin ürününü kullandım. Sürekli bu kalkanla dolaşıyordum, canım artık acımıyordu sütyene tişörte değmediğim için ama sütyenin arasından kayıyor ediyor bu kalkan, benim sinirlerim iyice bozuluyor.. derken bu kalkanı 3 aya yakın kullandım. Ve her emzirme sonrasında mutlaka lansinoh krem sürdüm. Bırakmaya yeltendim bir ara, kendi sütümle koruyayım istedim ama bu sefer de elimle süt sağayım derken yanlış birşeyler mi yaptım nedir, mememin sızlamasından uyuyamadım (sıcak kompresle geçti bikaç saat sonra). Sonra pompa aldım, her emzirme sonrası meme ucumu sütle silecek kadar çıkarıyordum. 1 aya yakın bunu kullandım, sonra herhangi birşey mememe sürmeden emzirmeyi sonlandırabilmeye başladık.
 
 
 
Bu anlattıklarımın hepsinin bende travmatik izleri oldu, çok depresif hatırlıyorum o 3 ayı. Çünkü kendi sütümü sağmak filan böyle şeyler bende tabuymuş galiba, çok etkilenmiştim, bunu yapmak istememiştim. Şimdi düşünüyorum da, üzerinden çok zaman geçmemesine rağmen, daha rahat bakabiliyorum o zamanlara. Biraz daha rahat olsaymışım, bu kadar uğraşmazmışım gibi geliyor. Ama neyse ki o bahsettiğim güzel anları şimdi kızımla yaşayabiliyoruz, herhangi bir ağrım sızım kalmadı emzirmeyle ilgili. Kızım şu an 5 ayını bitirdi ve emmeyi de öğrendi. O emmeyi, siz de emzirmeyi öğreneceksiniz demişlerdi. Kendinize 1 ay bir zaman tanırsanız, herşey yoluna giriyor ve o da rahat beslenebildiği için daha rahat ediyor. Haliyle siz de. Bebeğim sarılık olmadı bu arada, meme uçlarımın yara olması pahasına 🙂 Hiç önemli değil diyebiliyorum. Ne mutlu.. İyi ki..
 
 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *